Vooropgesteld werd de opzet van een stresswerend arbeidssysteem, gebaseerd op de uniciteit van elke werkneemster ‘an sich’. Vzw ISIS gelooft immers niet in het bestaan van ‘Jan Modaal’ en richt zich tot ‘Miek Uniek’ met al haar persoons- en omgevingsgebonden kansen en beperkingen. Deze geïndividualiseerde benadering zou moeten toelaten dat gelijkaardige jobprofielen heel persoonlijk kunnen worden ingevuld, waarbij elke werkneemster haar eigen haalbaarheidsgrens kan bepalen. Door uitermate rekening te houden met beperkingen om lichamelijke, familiale, praktische en in het bijzonder psychosociale redenen en met inachtneming van de zogenaamde ‘stressbalans’, werd het inhoudelijk takenpakket alsook het uurrooster van de werknemer zo samengesteld dat de verhouding tussen draagkracht en draaglast in perfect evenwicht lag. De opzet van het arbeidssysteem ter voorkoming van stress op het werk, gericht op de meest stressgevoeligen onder de doelgroepwerkneemsters, gaf reeds van bij de aanvang positieve resultaten. Via evaluatiegesprekken uitten de werkneemsters hun waardering over de inspraak die ze kregen in werkplanning en taakinhoud. Faalangst verminderde duidelijk en werkdrukperceptie werd naar eigen zeggen beduidend lager. Ook de motivatie om de job vol te houden steeg, hetgeen niet evident is bij doelgroepwerkneemsters met een onregelmatig arbeidsverleden. Zelfs bij verhoogde stressgevoeligheid kon stress m.a.w. tot een absoluut minimum worden gereduceerd. Concluderend werd dan ook gesteld dat vzw ISIS de methodiek op permanente wijze zal implementeren in haar arbeidsorganisatie en het toepassingsveld ervan zal verruimen tot alle doelgroepwerkneemsters van de vzw (en mogelijk ook tot andere organisaties), waarbij dan vooral preventief wordt gewerkt ter voorkoming van stress op het werk. De methodologie die in het kader van dit project gehanteerd werd, berust grotendeels op intensieve geïndividualiseerde begeleiding van de meest stressgevoelige doelgroepwerkneemsters door ervaren stafmedewerkers. Tijdens deze individuele begeleiding werd onder meer gepeild naar de ‘stressbalans’, waarbij de verhouding tussen de draagkracht en de mogelijke draaglast van de werknemer werd besproken. Telkens wanneer de werknemer daar behoefte aan had en minimaal één maal per maand, vond een opvolggesprek plaats waarin de werkdrukperceptie werd getoetst.