Het HIVA werkte een geïntegreerde visie en theoretisch kader uit met betrekking tot activering van maatschappelijk kwetsbare groepen, in het bijzonder mensen die in armoede leven. Dit gebeurde met empowerment als overkoepelend denk- en handelingskader.

 In het eerste hoofdstuk wordt het huidige activeringsdiscours geschetst. De auteur onderscheiden hier twee belangrijke onderstromen: activering vanuit sociaal oogpunt en activering vanuit economisch oogpunt. De verstrengeling van beide onderstromen in het activeringsdiscours roept de vraag op hoe we het gesignaleerde uitsluitingsrisico van de steeds sluitender activering moeten begrijpen.

 Het tweede hoofdstuk gaat in op deze vraag. De grenzen en mogelijkheden van de integratiekracht van arbeid worden onderzocht. Duidelijk wordt dat deze in het huidige bestel niet voor alle personen in armoede toegankelijk en evenmin onvoorwaardelijk is. Vanuit een kritische reflectie onderkennen de auteurs de nood aan een overkoepelend, verbindend perspectief voor activering in armoedesituaties.

 Daartoe wordt in het derde hoofdstuk empowerment als denk- en handelingskader geïntroduceerd. Na een beknopte schets van de historiek en de begripsomschrijving, gaan de onderzoekers in op de waardeoriëntatie en achterliggende opvattingen. Vervolgens worden een aantal centrale kernconcepten van empowerment meer uitvoerig uitgewerkt om daarna de verbinding te maken met armoedebestrijding vanuit dit empowermentkader.

In een vierde hoofdstuk worden de verschillende maatschappelijke niveaus van empowerment toegelicht, alsook de “empowerende” condities op deze verschillende niveaus. 

Het vijfde en laatste onderzoek onderzoekt met de geëigende kijk van dit krachtgericht, verbindend denk- en handelingskader voor armoedebestrijding een geëigende invulling voor activering. De auteurs schetsen de grote krachtlijnen van empowerment en activering in armoede en lichten toe hoe deze zich vertalen in methodische handelingsprincipes voor praktijk en beleid.

Tot slot wordt een staalkaart gegeven van methodieken die mogelijkheden voor de verdere methodische invulling op de verschillende maatschappelijke niveaus illustreert. Een ‘toolbox’ met specifieke methodieken en instrumenten behoort niet tot deze conceptnota, maar ligt wel in het haalbare en -allicht- wenselijke vervolg ervan.