De psychiatrische patient en tewerkstelling: moeilijk aan het werk te krijgen. Een zoektocht naar inactiviteitsgevallen.

Arbeid is één van de belangrijkste pijlers in de rehabilitatie en integratie van personen met een psychiatrische problematiek. Desondanks verloopt de (her-)inschakeling op het vlak van werk van een (ex-)cliënt uit de geestelijke gezondheidszorg na een ziekteperiode vaak moeilijk. Slechts een beperkt aantal   (ex-)cliënten uit de geestelijke gezondheidszorg (GGZ) slaagt erin om zonder begeleiding werk te vinden en/of te behouden. De redenen daarvoor zijn divers. Zelfs al worden GGZ-cliënten voldoende ondersteund met professionele arbeidstrajectbegeleiding en wordt er voor GGZ-cliënten een arbeidsaanbod op maat gecreëerd, dan nog is dit geen zekerheid dat deze groep effectief zijn weg vindt naar arbeidsmatige activiteiten.

In de zoektocht naar arbeid botst men meer dan eens op “inactiviteitsvallen”, die ervoor zorgen dat personen worden weerhouden in hun zoektocht naar werk. Met inactiviteitsvallen wordt bedoeld: “Allerlei, vaak niet-bedoelde, maatregelen of systemen die er voor zorgen dat een persoon wordt afgeremd in zijn zoektocht naar werk. Dit kan betekenen dat bepaalde diensten of voorzieningen niet toegankelijk zijn, dat bepaalde tewerkstellingsvormen leiden tot financiële risico’s of onmiddellijk financieel verlies betekenen voor de GGZ-cliënt.”

Over deze inactiviteitsvallen gaat deze publicatie. Na een inleidend hoofdstuk worden in het tweede hoofdstuk de algemene inactiviteitsvallen besproken. Telkens worden daarbij de problemen onderzocht, en mogelijke oplossingen aangereikt. In het derde hoofdstuk bespreken de auteurs de inactiviteitsvallen in specifieke situaties, waarbij opnieuw telkens problemen worden geïdentificeerd en mogelijke oplossingen aangereikt. Zo worden in dit hoofdstuk onder andere de inactiviteitsvallen besproken bij arbeidszorg in erkende sociale werkplaatsen, en bij tewerkstelling in zowel beschutte als sociale werkplaatsen.