Arbeidszorg is een werkvorm ter bevordering van de inclusie op de arbeidsmarkt. Het is vrijwillige, onbetaalde arbeid onder intensieve begeleiding. Daarbij staat de persoon en zijn welbehagen en zingeving centraal. Het verrichten van zinvolle arbeidsmatige activiteiten is het middel. Tegelijkertijd is arbeidszorg een actueel beleidsthema. Het werkveld is vrij versnipperd en onoverzichtelijk. Discussies met actoren uit de reguliere en beschermde economie zijn nooit ver weg. Daarom werd in het onderzoek dat tot dit boek leidde nagegaan welke de criteria zijn om een onderscheid te maken tussen arbeidszorginitiatieven inzetbaar in de sociale economie en deze die eerder onder 'zorg' ressorteren.

Om de onderzoeksvraag te beantwoorden werd gekozen voor een kwalitatieve benadering. Zeven verschillende arbeidszorgprojecten werden bezocht, in elk project was er een diepte-interview met de coördinator , de begeleider en een arbeidszorgwerknemer. De analyse van de zeven cases gebeurde op basis van het concept 'instrumentele vrijheden': 'middelen' die direct of indirect kunnen bijdragen tot de algemene vrijheid van mensen om een leven te leiden dat ze werkelijk waardevol vinden.

Op basis van de onderzoeksbevindingen stellen de onderzoekers dat er nu geen relevante criteria voor onderscheid tussen arbeidszorg sociale economie en arbeidszorg welzijn beschikbaar zijn. Eventueel opgevoerde criteria zijn misleidend: ze herleiden arbeidszorg tot een eng instrument van activering en zien de meerwaarde enkel in bijdrage tot economische meerwaarde.